Tassie is beautiful!

Ik kwam er opeens achter dat ik eigenlijk helemaal niets geschreven heb over Melbourne, behalve dan over onze bijzondere couchsurfer daar.

Melbourne is een hartstikke mooie en levendige stad. Ik heb er wat kerken, arcades en andere gebouwen en een markt bezocht.

Die markt (Queen Victoria Market) was trouwens wel apart als je weet dat er voor die markt 10.000 graven zijn geruimd. Het is namelijk gebouwd op een oude begraafplaats!. Uiteraard was er felle tegenstand toen het besluit werd genomen, maar toch stond het parlement in 1917 et toe om te bouwen.

Het hoogtepunt voor mij in Melbourne was het bezoek aan het Old Melbourne Gaol. Gaol is niets anders dan een ouderwets Engels woord voor gevangenis.

Tussen 1845 en 1929 werden hier 136 mensen terechtgesteld. Het meest ingrijpende waren de dodenmaskers van de gevangenen. In de cellen hadden ze het hoofd in een vitrine staan en aan de muur hing een bord met het verhaal van die gevangenen. Ned Kelly zijn dodenmaker is het bekendste. Hij was de beruchtste bushranger van Australie. Hij werd geexecutteerd door ophanging en je kon die plek, met alle ophangspullen, daar nog gewoon zien. Terwijl hij geexecuteerd werd stonden er 4000 mensen voor de gevangenis. De meesten van hen wilden steun laten zien aan de man die in hun ogen terecht protesteerde tegen de Engelse wetten en het strenge politieoptreden. De Kelly Gang stak ooit de administratie van een bank in brand, zodat de leningen niet terugbetaald hoefden te worden. Men is het er nog steeds niet over eens of Kelly een schurk was of een held.

Ik kwam er ook achter dat er een film over is gemaakt met Orlando Bloom in de rol: http://www.youtube.com/watch?v=s4OO-_2M2fs.

Die wil ik dus nog wel even zien!

Nu even over naar Tasmanie. De nacht van de vlucht zijn we dus uitgeweest met Giada in Melbourne, wat ontzettend leuk was! Om 4 uur snachts terug naar de nachtbus en om 5 stonden we op het vliegveld om om 7 ur te stijgen

Uiteraard geen oog opengehouden tijdens de vlucht, kan me er niets meer van herinneren. Alleen dan dat ik even wakker werd tijdens de landing, naar buiten keek en me bedacht dat t er wel heel mooi uitzag en tijdens de landing zelf ben ik weer in slaap gevallen :P

Onze couchsurfers zijn superaardig. Allebei rond de 66 jaar oud. Paul kwam ons ophalen. Lang grijs haar in een klein knotje en een doek om zijn hoofd. Beetje stoer dus :P Hij en zijn vrouw zijn beiden vegetarisch en aan alles kun je zien dat ze rekening houden met de natuur. s Avonds nadat we overdag Hobart (de hoofdstad) hadden verkend, hebben we gegeten met hun kids en kleinkids. Ik heb nog nooit zo groen en gezond gegeten:P

Ze wonen trouwens erg mooi, het uitzicht is super!

Gister heb ik de Tasman Island Cruise gedaan. Vaarde langs de kust van Tasman Peninsula heen. Zo ontzettend mooi! De kliffen en groten waren enorm, het water spoot omhoog, ik heb walvissen van kleine afstand gezien, zeehonden lekker lui in de zon zien liggen en het water in zien springen een meter van me vandaan in een supermooie omgeving, mn eerste waterval gezien die in de zee uitkwam, albatrossen, etc. Heel vet! Hierna Port Arthur bekeken dat ook op dat eiland staat.

Dit werd in 1830 gesticht als strafkolonie voor recidivisten.

De gevangenis bleef bestaan tot 1877. Tegen die tijd hadden er al 12.000 man gezeten in wat algemeen werd beschouwd als het strengste instituut in zijn soort van het Britse Rijk.

Ik heb ook Isle of the Dead gezien, een klein eilandje voor de gevangenis. Hier zijn 1100 gevangenen op begraven. Het was wel raar want de omgeving van de gevangenis was eigenlijk heel mooi, maar het leven van de gevangenen iets minder :P

Maar goed :P Vandaag heb ik uitgeslapen, want was supermoe. Gisterochtend met die boottour was namelijk weer heel vroeg opstaan. Zometeen pak ik de bus naar het centrum en ga ik weer even rondwandelen.

Morgen ontmoeten we Philippe, de Belg die we hebben gevonden op Gumtree en waarmee we een paar dagen rond gaan reizen op Tasmanie. Ben benieuwd!

Op naar Tasmanie!

Gisteren hebben Giorgia en ik onze vlucht geboekt van morgen naar Tasmanie. Helemaal onvoorbereid, want we kwamen erachter dat een auto huren voor ons geen optie is. Als je jonger dan 25 bent, moet je een dagelijkse fee van 35dollar pp betalen. Dat werd iets te duur.

Toch gewoon geboekt en gelijk op Gumtree en Couchsurfing een advertentie geplaatst.

Ook gekeken voor OV, maar dat is niet de beste manier om te reizen, want de bus stopt niet op alle plekken.

Terwijl we na het boeken even allebei een andere kant in de stad opgingen liep ik opeens tegen een meisje aan, Giada, waarmee ik housekeeping in Cairns had gedaan! De wereld is klein.

Inmiddels heeft een jongen van 28 (Philippe, uit Belgie) gereageerd op onze Ad op Gumtree. Na wat gecontact te hebben heeft hij de auto geboekt. Wij arriveren 18 november in Tasmanie, hij de 21e. Tot die tijd gaan wij dingen in de hoofstad Hobart bekijken en als hij komt gaan we touren met de auto.

Ook hebben we een couchsurfadres tot de 21e. Wel weer apart: bij een 66jarig echtpaar in Hobart. Maar goed, bespaart toch weer veel geld en waarschijnlijk ook weer stuk luxer dan een hostel.

Zo zie je maar weer: in Australie komt alles goed, ook al denk je dat t misschien kan mislukken! (we haddden eerst geen idee hoe we konden reizen in Tasmanie en waar we konden verblijven).

Het komt dus allemaal goed! Straks zet David ons af op het station, gaan we naar het centrum en proberen we onze backpack te dumpen bij een winkel/ bar of in het uiterste geval stoppen

we em in een betaalde locker en gaan we uit met Giada en haar vrienden :)

Rond 3 of 4 uur pakken we de bus richting Airport, om 5 uur inchecken en om7 uur 's ochtends stijgen we op en om 8.15 landen we en worden we opgehaald door onze 66-jarige couchsurfers, geweldig toch :)

Ik houd jullie op de hoogte!

Foto's roadtrip

Oke, ik heb zonet een aantal foto's van de Roadtrip van Darwin tot en met de Great Ocean Road online gezet.1 probleempje: het staat een beetje door elkaar heen. De volgorde klopt dus niet altijd, maar het is nogal veel werk om dit op volgorde te zetten.

Bij iedere foto staat waar het is, dus als je de blogs leest, moet het te volgen zijn.

Ik heb vorige albums moeten wissen, omdat ik te weinig ruimte anders had.

Tot zondag zijn we nog in Melbourne, want we hebben die dag een vlucht geboekt naar Tasmanie tot en met de 28e. Daarna blijf ik een nacht op het vliegveld en daarna vlieg ik door naar Sydney de 29e :)

Waarschijnlijk in Tasmanie weinig internet en telefonisch bereik......daarna volgen dus de foto's van Melbourne en uiteraard Tasmanie zelf :)!

Arrived in Melbourne!

De laatste keer dat ik mijn blog schreef was ik in Coober Pedy: de Opal hoofdstad van de wereld.

Inmiddels heb ik weer ontzettend veel meegemaakt!

Terwijl we van Coober Pedy weer richting het Zuiden verder reden kwamen we langs een aantal Salt Lakes (o.a. Lake Hart). Ik vond mooie grote stukken zout en uiteraard heb ik dat heel blij in de lucht gegooid, zodat het in heel veel stukjes op de grond terecht kwam. Je blijft toch een kind diep van binnen eey.

Het rijden was weer ontzettend vet: je ziet steeds het landschap veranderen en ook hebben we overstekende Emu's gezien! Naast de kangaroo, een bekend dier als je denkt aan Australie. Ze zien er trouwens best wel dommig uit, maar daardoor ook wel weer heel grappig.

Zaterdag 10 november kwamen we na duizenden kilometres in de Outback, aan in een ware stad: Adelaide! Het was serieus gewoon echt weer even wennen om in deze drukte te zijn, moest het echt weer even op me in laten werken.

Ik dacht trouwens dat Adelaide klein en saai was, maar niets bleek minder waar: een ontzettend leuke en levendige stad!

We gingen lekker luxe doen: ipv op een superdun matje in een te klein tentje, hadden we een nacht geboekt in een hostel in het centrum in Hindley Street.

Giorgia en ik zijn gelijk de stad in gegaan naar Rundle Mall en we kregen al snel door waardoor het in deze winkelstraat toch wel erg druk was: het was Christmas Pegeant. Met dit feest vieren ze dat de Kerstman in het land is.

De kinderen maken hun verlanglijstjes en er zijn allerlei activiteiten. De kinderen konden zich in de winkelstraat laten schminken, kinderen maakten muziek, etc. Superleuk!

Na ons vergaapt te hebben aan winkels met hun altijd leuke kleding die wij niet kunnen kopen als arme backpackers, zijn we naar het South Australian museum gegaan. Heel interessant! Vooral de Aboriginal galleries interesseren me. Er was van alles te zien: speren, bijtzakken (voor als ze gingen vechten konden ze hierop bijten, of tijdens een begrafenis van verdriet), schilden, vlechtwerk, etc.

Hierna hebben we de gratis shuttle bus door de stad genomen en uitgestapt in bij het mooie Victoria Square. Een mooi en gezellig plein.

Terwijl we ons trakteerden op de MAC (alsof we niet ongezond genoeg aten afgelopen weken), raakten we aan de praat met wat dames. Een van hen heft een zoon en hij zou die avond meelopen in de Gay Parade, hij is homo.

Zodoende zijn wij daar in de namiddag ook beland. Vrij kleine parade, maar wel leuk om even te zien.

s Avonds zijn Giorgia en ik de stad nog even in gegaan, maar met uitgaan is dit echt een extreme stad. Was aardig gek!

Zondag weer de auto in gesprongen en verder gaan reizen. Eerst naar Glenelg Beach, het strand van Adelaide. De Royal World Life Saving and Surf Games waren bezig en daardoor was het daar ook erg druk, maar heel gezellig! Allerlei landen deden competitie met elkaar in bijv. Roeien, zwemmen, etc.

Na een wat langere rit hierna aangekomen bij het mooie strand Carrickalinga en hier even gerelaxed. Via Cooroong park (langs de kust) een stuk naar beneden gereisd en in een klein dorp overnacht.

Maandag weer aardig wat kilometres afgelegd richting Grampians National Park. Daar weer ontzettend mooie plekken gezien! Iedere keer ben ik weer verbaasd om wat Australie te bieden heeft.

De Mc Kenzie Falls bijvoorbeeld, weer supermooie watervallen! Door het licht en het water zag je

een klein regenboogje voor de waterval, zo mooi! Jullie zullen het wel zien o pde foto's.

Ook de lookouts waren erg indrukwekkend!

Hoe verder we trouwens in het Zuiden komen, des te frisser het wordt!

Ik weet, ik mag niet klagen aangezien het in Nl gewoon winter is, maar na het superwarme Darwin en de hitte van de Outback is dit echt even wennen! M'n huid begon richting het zuiden ook helemaal uit te drogen.

‘s Avonds toen we weer een gratis plek hadden opgezocht om te kamperen, hadden we na het koken (waarbij we onze handen warmden boven de pan met de kokende pasta:P), onze maaltijd dan ook genuttigd IN de auto :P Daar zaten we dan: met z'n drieeen op de achterbank, omdat de voorste 2 stoelen bezaaid waren met baggage. Onze dagelijkse pasta aan het eten.

Nu moet ik eerlijk toegeven, ik heb soms paranoide gedachten over moordenaars. Dat komt niet helemaal uit het niets. Er is een film, Wolfs Creek, over rondreizende backpackers en zij komen er zeg maar niet levend vanaf en het is gebaseerd op een waargebeurd verhaal. Maar ik heb dus vaak op die afgelegen plekken waar wij kamperen, waar geen hond is en je geen bereik op je telefoon hebt, rare gedachten. Daar op de achterbank vertelden we elkaar dan ook enge verhalen over hoe we die avond aan ons einde zouden komen :P Maakte het er niet bepaald geruststellender op.

Maandagnacht was qua slapen geen pretje. Ik wist al dat het vrij koud was, dus ik had mn spijkerbroek, vest en sjaal al in de tent gelegd.

Midden in de nacht werd ik wakker van de kou: mn voeten leken eraf te vriezen. We spreken hier over zo'n 15 graden denk ik:P

Ik mn broek aantrekken, vest aan.. maar mn voeten leken er echt af te vriezen. Uit pure wanhoop heb ik m'n sjaal toen om mn voeten heen gewikkeld. Hoe zielig is dat? Heb bijna heel de nacht niet geslapen. Ik ben niet gemaakt voor de kou :P

Gelukkig maakt Australie de kou al snel weer goed. De volgende dag vertrokken we naar de mooiste autoroute ter wereld: De Great Ocean Road.

Voordat we deze betraden moisten we nog de afwas doen van de laatste nacht, zoals wel vaker gebeurt als we geen water op de camping hebben. Voor mij is het inmiddels heel normaal, maar ik weet zeker als jullie weten hoe dit gaat, dat het vrij hilarisch klinkt.

We gaan dus op zoek naar een plek met water, vaak eindig je dan bij publieke toiletten.

Kleine wasbakjes, maar dat deert niet. Dan maken we onze naar tonijn stinkende vaat daarin schoon, terwijl mensen langs lopen om naar het toilet te gaan. En drogen we af met toilet papier :P Heeft al veel leuke momenten opgeleverd.

De Great Ocean Road. Ik wist niet precies wat ik er van moest verwachten, maar bij aankomst bij de eerste lookout was ik verkocht.....SUPER SUPER SUPERMOOI!

Ik heb wat filmpjes gemaakt die ik een keer in NL wel kan laten zien, die kunnen nog het best laten zien hoe mooi het daar is. Ik was echt weer met stomheid geslagen. Zo mooi en weer zo anders dan wat ik al gezien had in Australie! We hebben o.a. de volgende plekken gezien: Bay of Islands, London Bridge, Loch ard Gorge en de 12 apostles.

Een heel leuke dag weer en zoning....maar ook erg fris :P

Die avond was weer net als alle dagen afgelopen weken hilarisch met het koken.

We kookten het liefst in een plaatsje, omdat daar licht, etc. Is en dan na dit alles naar de afgelegen gratis camping. Maar we hebben ook vaak het probleem dat we onze camera s moeten opladen.

Dit is dan hoe je dit aanpakt: midden op de Esplanade met alle restaurants en winkeltjes hebben we een tafeltje opgezocht: gaststelletje erop, snijplankje, uitje, etc. en koken maar midden op het gangpad! Haha, uiteraard veel aansprak van mensen, maar dat interesseert ons niet. Komt de politie langs? Met de rug ernaar toe, zodat ze het niet zien:P Was weer prachtig. En na het snijden, liet ik Giorgia achter om het koken af te maken en ging ik een eettentje binnen om stopcontacten op te zoeken om onze camera's op te laden. Zo doe je dat, je wordt er vanzelf handig in!

Woensdag 14 november hebben we de Great Ocean Road afgemaakt. Zo zagen we onder andere de Poort van de Road en kwamen we erachter dat de Great Ocean Road was gemaakt door soldaten die terugkwamen van de eerste wereldoorlog om hen werk te verschaffen. Het had te maken met rehabilitatie in het burgelijke leven dat ze aan werk kwamen. 3000 soldaten hebben er uiteindelijk aan gewerkt.

We zijn nog gestopt bij een aantal stranden, o.a. het bekende Bells beach, en uiteindelijk doorgereden naar het einde van onze roadtrip.....MELBOURNE!

Daar zijn we woensdag in de namiddag aangekomen, heelhuids en gezond. Zo doe je dat! Is trouwens niet vanzelfsprekend...er had genoeg onderweg in de Outback kunnen gebeuren...met ons, met de auto, je weet het niet. Alles is daar ver weg: het ziekenhuis, de politie, automonteurs...vaak geen network met je telefoon...

Ergens was ik dus ook wel opgelucht :P

Grappig is dat we tijdens onze trip heel erg op elkaar ingespeeld waren geraakt. Bijv. als we ‘s avonds op onze overnachtingsplek aankwamen, wist iedereen precies wat hij/ zij moest doen, waardoor het heel soepel verliep: Marco zette de tent op, ik begon met het snijden van de groente en ik kookte het water, Giorgia verzamelde de rest van het eten en maakte dan het eten af, ik maakte de auto klaar zodat Marco na eten erin kon slapen, etc.

O over het eten trouwens....afgelopen weken heb ik niets anders op dan witte boterhammen met nutella, koekjes met nutella, 1 a 2 stuks fruit per dag, (vaak ongezuiverd) warm water, elke avond pasta en op alle geciviliseerde plekken probeerde ik een ice coffee te scoren, om dit alles een beetje goed te maken :P

Het slapen in het mini tentje samen met Giorgia zal ik ook niet vergeten op het flinterdunne matje. M'n rug deed echt zeer de laatste nachten, maar het lichaam kan wel wat hebben. De nachten dat we bijna wegwaaiden, vallende sterren zagen, horrorverhalen vertelden over hoe moordenaars de tent in zouden sluipen, het ‘s ochtends wakker worden met enorme rugpijn....heerlijk dat k(r)amperen! :P

Ik moet zeggen dat we het qua geld goed hebben gedaan. 376 dollar uitgegeven van Darwin tot Melbourna aan benzene en eten en drinken en dan nog zo'n 100 dollar voor de paar nachten die we in Hostels hebben doorgebracht. We deden dan ook steeds wel slim boodschappen en keken vooruit waar we goedkoop konden tanken.

Al met al een geslaagde roadtrip!

Ik heb sinds ik terug in Australie na die 2 weken NL wel nog steeds iedere dag een paar keer aan oma moeten denken en dat is niet altijd makkelijk. Zal voorlopig nog wel zo blijven, maar is denk ik ook wel normaal. Zal heel raar worden als ik weer terug in NL ben dat ik d'r echt niet meer zal zien en alle foto's kan laten zien.

Anyway, we zijn dus aangekomen in Melbourne. Afscheid genomen van Marco en richting de stad.

Via couchsurfing zijn we aangekomen in een Eastern Suburb in Jordanville.

Niet schrikken: bij een 58jarige man. Een superluxe huis en laat koken nou zijn hobby zijn en laat ik daar geen moeite mee hebben! Eindelijk weer gezond voedsel, een supergoed bed (met zelfs elektrische deken!), etc.

Vanavond bijv. had hij lasagne gemaakt met sla en als toetje een Pannenkoek met Philadelphia saus en andere rommel erin en eroverheen chocolade en karamelsaus, heerlijk!

Ik schrok wel toen hij begon over zijn vroegere carrier als boxer (op hoog niveau) en zijn ernstige alcoholverslaving waar hij sinds 18 jaar vanaf is. Ook studeert hij voor hypnotiseren, wat voor mij even iets nieuws was. Al met al een prima man en erg behulpzaam. Wat hij vooral mist is gezelschap, hij kan niet stoppen met praten, maar dat is wel gezellig :P

Op dit moment ben ik met Giorgia aan het kijken om naar Tasmanie over een paar dagen te gaan, voordat ik de 29e naar Sydney voor ruim een maand ga. Even uitvogelen hoe we dat low budget gaan doen!

Ondergronds slapen in Coober Pedy

Het bezoeken van de Royal Flying Doctors in Alice Springs was best interessant.

Zonder deze medische hulp, waren veel mensen die in de outback wonen, werken, reizen aan hun lot over gelaten. Ook legden ze uit dat het voor andere doeleinden werd gebruikt. Zo was er bijvoorbeeld een jongen in Adelaide die zo snel mogelijk naar Melbourne moest voor een levertransplantatie. Hij werd gevlogen door de Royal Flying Doctors, zodat hij op tijd was.

Na het bezoek zagen we buiten groepen Aboriginals zitten op het gras, zoals je dat heel vaak ziet. Je ziet hen vaak met groepen buiten zitten. Een paar van hen waren aan het schilderen en ik heb een klein doek bij hen gekocht.

Je wordt hier trouwens ook gewaarschuwd voor hen, meer dan in andere plekken. We gingen s avonds uit in Alice en toen we de vrouw van het hostel vragen waar we het best uit konden gaan,vertelde ze erbij dat we s avonds niet samen over straat konden gaan, omdat veel meiden hier al verkracht door Aboriginals zijn en er ook veel gevochten wordt.

De volgende dag in Alice hebben we wat in de stad rond gewandeld. Terwijl we op straat weer bij wat Aboriginalart gingen kijken kwam er een oude meneer naar me toe op straat.

Een toerist. Hij vroeg waar ik vandaan kwam, etc. Ik had zoiets van: oude viezerik, wat moet je.

Giorgia mengde zich in het gesprek, want ze merkte dat hij Italiaan was. Dit bleek te kloppen. Hij vroeg haar of zij hem herkende. Giorgia reageerde met van ik heb je wel eens gezien geloof ik, maar ik weet het niet precies.

Bleek het Roberto Cavalli te zijn, een wereldberoemde stylist! Hij was duidelijk beledigd, want hij lachte vervolgens als een boer met kiespijn en liep weg :P Haha, dat verwacht je toch ook niet. Midden in de outback van Australie?

Later die dag hebben we nog wat gechilld bij het zwembad van het hostel.

Maandag 5 november weer in de auto gestapt en op naar Kings Canyon! De wandeling was heftig. 7,5 km op en neer over de rotsen. En.....het begon te stormen! Regen en enorme onweer! Dat laatste was een beetje eng, maar vooral heel mooi! Vooral toen we bovenop rotsen stonden en de enorme bliksems konden zien. Heel vet! Ook toen we na de wandeling de auto instapten was het ontzettend vet: daar rijd je dan door de outback. Niets om je heen en enorme onweer! Zoals het wel meer gebeurt, ook al proberen we het te vermijden, moesten we een stuk door het donker rijden. En jawel..hetgeen waar je het meest voor moet vrezen gebeurde bijna...we reden en opeens reden we zowat tegen een koe aan! Gelukkig zagen we net op tijd het lich van zijn ogen in het donker en konden we remmen. Gebeuren heel veel ongelukken door al het wild hier!

Dinsdag op naar hetgeen waar Australie bekend om is: het supermooie Uluru (voorheen Ayers Rock).

En jawel....ik moest er weer aan geloven...10 km in de hitte, want uiteraard arriveerden we op het heetste moment van de dag. De base walk van 10km was wel echt heel erg mooi. Je ziet steeds de kleur van de berg veranderen en geeneen stuk van de berg is hetzelfde. Ook rockpainting was er te zien. Veel stukken mocht je niet fotograferen, omdat deze voor de Aboriginals heilig zijn. De berg is een zeer belangrijke spirituele plek voor hen.

In de verte vanaf Uluru zagen we Kata Tjuta (Olga's), waar we de volgende dag heen zouden gaan.

Na de wandeling direct naar de automonteur, want als we remden hoorden we een vreemd geluid. Ik heb geen verstand van auto's en ik heb geen idee waar die monteur het over had, maar het kwam er op neer dat we geluk hebben gehad. Het had goed gekund dat het onze wielen had kunnen blokkeren en midden in de woestijn stil hadden gestaan. Oops, haha:P

Yulara is een klein plaatsje vlakbij Uluru en hier hebben we daarnaeven uitgerust.

's Avonds hebben we gekeken naar de zonsondergang van Uluru, zo mooi!

Terwijl we 's avonds naar onze camping reden, reden we langs enorme branden. Geen idee of ze aangestoken waren. Ik denk het niet, want de politie was erbij.

Vanaf onze campingplek konden we het vuur zien. Gelukkig kwam het niet onze kant op :P

Woensdag hebben we de zonsopgang bekeken van Uluru. Om half 5 ons bed uit en om 5.30 waren we er. Nog spectaculairder dan zonsondergang! En ongelooflijk hoeveel mensen er waren om dit te bekijken op dit vroege uuur.

Daarna naar Kata Tjuta, hoppaaaaa weer 7.4 km lopen. DIt keer gelukkig vroeg en daardoor minder last van de hitte en van de vliegen. Want bij Uluru moest je je ze echt van je afslaan!

Tijdens de wandeling sprongen de kangaroes om ons heen en waren er heel mooie uitzichtpunten.

Hierna weer even terug naar Yulara. Vanaf hier weer wat kilometers gemaakt en hebben we de grens van Northern Territory naar South Australia gepasseerd! Dat betekent weer een uur later en dus nog een uur meer verschil met NL. Ook moesten we al ons fruit en groenten weggooien, want dat mag je niet meenemen naar Zuid Australia ivm de fruitvlieg. Dit hebben we maar gedaan, want de boete is 2500 dollar :P

Iets na de grens was er een gratis camping en hier hebben we gekampeerd. Bijna geen oog dicht gedaan, want het waaide enorm hard! Ik dacht serieus dat we zouden wegvliegen met dat ding! Het is intussen ook alweer een stukje frisser in de nacht, ik heb s avonds een vest aan. Dat is wel beter dan de enorme hitte toen in Katherine!

Gisteren arriveerden we in Coober Pedy! Echt het soort plaatsje wat je verwacht in de outback. Het staat bekend om het mijnwerk. Hier komen bijna alle Opals van Australie vandaan!

Ook bijzonder: veel dingen zijn hierondergronds. Zo was ons hostel ondergronds, hebben we een huis bezocht dat geheel ondergronds is, ondergronds kerken en winkels bezocht!

De St Pieter en St Paul is zo'n katholieke kerk die ondergronds is. Nog nooit eerder gezien. Voordeel: heerlijk koel!

Faye Nayler kwam in 1961 hier in Coober Pedy. Ze was samen met nog 2 vrouwen, de enige vrouwen in dit plaatsje. Zij heeft haar hele huis samen met hen uitgehakt! De keuken en eethoek heeft ze zelfs helemaal alleen gedaan! Heel indrukwekkend om haar huis ondergronds te zien. Heel luxe, gedetailleerd en mooi gedaaan. Het kostte haar dan ook 10 jaar om het te maken. Tot 1979 kwam haar elektriciteit van een generator.

Hierna ging Marco terug naar het hostel en hebben Giorgia en ik wat geshopt en allebei een mooie ring met Opal gekocht! Een mooi aandenken aan dit leuke plaatsje.

Vandaag (vrijdag9 november) hebben we gekeken naar een demonstratie hoe ze het Opal uit de mijn halen, een museum bezocht en nu zitten we even in de bibliotheek om op het internet wat dingen te regelen.

Ik heb dus geen tijd om veel fotos te plaatsen op deze site, maar dat komt nog wel een keer!

Aangekomen in Alice Springs!

Jaja,,,,ik bevind me momenteel in een travel agency achter de computer in het midden van Australie, midden in de bloedhete woestijn.

Afgelopen woensdag 31 oktober vertrokken Giorgia, Marco (ook Italiaans) en ik vanuit Darwin. Eerst naar Katherine. Bij Nilmiluk National Park wilden we in eerste instantie met de kano door de 13 kloven daar varen, maar alle kano's waren volgeboekt.

Er was een andere optie: al wandelend naar de tweede kloof. De mevrouw aan de balie raadde het echter af: de temperatuur was er zo'n 50 graden celcius en de wandeling zelf was ook vrij zwaar.

Tsja...wij uiteraard gewoon gegaan. Al lopend met mn witte tshirt op mn hoofd, water drinkend van ongeveer zo'n 35 graden en het zweet dat overal voelbaar was, de wandeling gemaakt.

En geloof me: 10 kilometer is dan echt veel:P Het uitzicht was wel echt ontzettend mooi en was het uiteindelijk erg waard.

's Avonds hebben we zo'n 26km buiten Katherine gekampeerd. We willen alleen gratis kamperen, vandaar dat het vaak op afgelegen plekken is. Er is dan geen douche, maar dan glippen we stiekem een betaalde camping in om te douchen en daarna smeren we m snel.

De volgende dag, na een zeer korte nacht door de enorme hitte,terug naar Katherine naar de Cutta Cutta grotten. Was heel, heel mooi!

Daarna door gereden naar Mataranka. Hier een refreshing zwem gedaan in de Bitter Springs en Thermal Pool. Bij de laatste waren ontzettend veel vleermuizen. Doordat de watersproeier aanstond, bleven ze in hondertallen boven ons vliegen en veel lawaai maken. Heel vet!

Hierna door naar de bekende pub midden in de woestijn: Daly Waters. Terwijl Giorgia en Marco een koud biertje namen, genoot ik van mn heerlijke ijskoffie. Ik ben hier echt verslaafd aan dat spul geraakt, heerlijk koud na al het warme water wat we hier overdag drinken.

's Avonds hadden we geen tijd meer om een betaalde camping op te zoeken om ons te douchen. Je leert heel creatief te zijn: ik heb flesjes water gevuld met het water uit een tank die daar stond. Achter de auto heb ik me heerlijk gedouched. Wat een vrijheid. Sta je daar onder de maan te douchen met je 50cl flesjes. Haha!

Toen Giorgia en ik 's avonds in de tent lagen zagen we trouwens een vallende ster, heel mooi! Het was 's avonds gelukkig een stukje frisser dan de nachten ervoor, hoe zuidelijker je gaat des te kouder snachts. Wat meer kunnen slapen! Ook heel mooi is de sterrenhemel hier. Zo ontzettend veel sterren! En de maan is elke nacht heel helder.

De volgende dag door naar Tennant Creek, een vrij grote plaats. We hadden die nacht een andere Marco leren kennen uit Italie en die reist nu ook met ons mee in zijn eigen auto.

In Tennant Creek in de openbare douche gedouched (elke keer weer een avontuur, die dingen zijn zo ontzettend ranzig!).

Een eindje verderop waren de beroemde lavastenen Devils Marbles.

We werden even met onze neus op de feiten gedrukt toen er op de spiegel van de auto een enorme grote spin met heel veel haar zat. Dan realiseer je je opeens weer dat je in Australie bent, en in de woestijn! Uiteraard heel paranoie de auto weer ingegaan, want we laten vrijwel alltijd onze ramen openstaan van de auto.

Terwijl we naar onze kampeerplek voor die nacht reden, zo'n 30kim ten Noorden van Alice, was er een politiecontrole. Ik heb eigenlijk altijd wel mn gordel om in de auto. Of ik nou voor of achterin zit. Giorgia had dit niet. In Italie dragen ze achterin de auto vaak geen gordel.

Drie keer raden hoe hoog de boete...

nee geen 100

geen 200

geen 300

geen 400

maar 420 dollar! Ze zijn gek! Het staat op Marco zijn naam, omdat het zijn auto is en hij ons had moeten wijzen op het dragen van een gordel, maar we gaan de boete niet betalen. Over een paar maanden gaat hij terug naar Italie en is hij van de auto af.

Hopen dat er geen problemen van komen.

Vannacht dus zo'n 30 km van Alice gekampeerd en weer een heelijk koele nacht gehad.

Zorgt er ook voor dat 's ochtends ons water nog koud is, wat ook een voorrecht is na het dagen op een temperatuur van 30 graden te hebben gedronken :P

En vandaag dan eindelijk in het hart van Australie aangekomen: Alice Springs.

Vannacht hebben we een hostel geboekt, zodat we 1 normale nacht hebben.

Ik slaap namelijk afgelopen nachten met Giorgia in een minitentje op een superdun matje. Ik voel dus vrijwel alle stenen onder mn rug. Geen last van gelukkig , alleen vaak als ik ga liggen voel ik het even in mn rug.

Vanmiddag gaan we naar de Flying Doctors en de stad verkennen.

Komende dagen Kings Canyon, Uluru, etc. En dan door naar het verdere zuiden: Adelaide, Great Ocean Road en eindbestemming Melbourne....maar dat duurt nog wel even voordat we daar zijn!

Nou ik ga er weer vandoor. cheers!

Litchfield, Katherine and Kakadu

Deze blog is eergister 27 okt geschreven. Nu pas online, omdat de site er een tijdje uit lag.

Over het laatste stukje hieronder: we gaan morgen de outback in. Misschien bereikbaar, als we een andere simkaart halen. Als dat zo is laat ik dit pa en ma weten. Dus niet als vermist op gaan geven ofso, zoals al eerder is gebeurt met een paar personen toen ze de outback in gingen :P Zodra t kan laat ik weer wat horen.

Komtie:

Afgelopen dagen waren zo ontzettend leuk!

We hadden in Cairns al via gumtree twee jongens gevonden die naar de parken

Litchfield, Katherine en Kakadu wilden. Het is uiteraard altijd afwachten hoe dit gaat, aangezien je ze niet kent.

Ron is een Nieuw Zeelander en Matt een Australier uit Perth. Beiden werken in de Uranium mijn in Jabiru (een dorp in

Kakadu, ruim 200 km van Darwin).

Na wat gedronken te hebben met zn vieren in een cafe gingen we ervandoor. Op naar Litchfield!

Wat een ontzettend mooi park is dat! Er waren grote termite mouds, we hebben gezwommen bij de Florence Falls, Wangi Falls en Curtain Falls.

Bij de Wangi Falls zijn we de rotsen opgeklommen van de waterval, want daar was een klein soort zwembadje in de rotsen, heel vet.

We raakten aan de praat met wat Amerikaanse broers die samen reizen en opeens had 1 van hen echt een ontzettend grote pad gevonden.

Niet groot, gewoon mega! Giorgia en ik uiteraard dat ding pakken en het (bijna raak) een kus geven, zoals dat gebeurt in sprookjes, etc. Lekker

de toerist uithangen. Hoorden we achteraf van Ron en Matt dat dat ding hartstikke giftig is. Het doodt zelfs zo een slang en voor mensen kan het ook

heel gevaarlijk zijn. Heerlijk Australie! Ook deed ik t zowat in mn broek tijdens t zwemmen in de Wangi Falls, want er kunnen gewoon krokodillen in het

water zitten. Het is wel gecontroleerd gebied en er zijn krokodillenvallen, maar het biedt geen 100 procent zekerheid. En na zo n ding recht in zn bek

te hebben gekeken in the cage of death, weet ik hoe enorm die dingen zijn.

Ook weer ontzettend veel grote vieze spinnen gezien. Ook leuk: de laatste ochtend ontbijt, kwam er een kangaroo naar ons toehuppelen en bleef gezellig

toekijken onder het genot van een wortel die we hem hadden toegegooid. Op en top Australie gevoel.

De nachten in Litchfield hebben we in de achterbak van de 4wd geslapen, niet heel comfortabel, maar eey: wel heel goedkoop!

Dag drie zijn we naar Katherine gegaan, een aardig endje verderop. Hier wonen ontzettend veel Aboriginals. Was even een cultuurshock daar.

Het stonk enorm in de supermarkt....steeds als er een Aboriginal langsliep rook je het.

Ik vind het echt wel zonde dat veel van hen zoveel drinken, gokken en zo slecht hun cultuur representeren. Ze hebben namelijk echt wel een mooie cultuur.

s Avonds zijn we van Katherine naar Jabiru gegaan. We waren toe aan een normaal bed en de jongens daar hebben een huisje. Heerlijk op een matras geslapen en de

volgende dag Kakadu in. Heel mooi park!In Nourlangie hadden ze rockpainting van Aboriginals....heel goed bewaard gebleven en mooi om te zien.

Je zag waar het xray principe terug komen: het schilderen van dieren en mensen als rontgen...dat je zeg maar hun geraamte ziet. Ook de kleuren waren weer terug te zien.

Omdat het nog droogseizoen is (met de overgaan naar wet season) kwamen er uit de beroemde Jim Jim Falls geen water, maar het was nog steeds indrukwekkend.

Zo ontzettend groot! Ook de wandeling was aardig impressive, zoals zoveel wandelingen afgelopen dagen. Soms denk je dat je echt niet meer kan, maar je staat

er raar van te kijken wat dat lichaam aan kan. Ook ben ik helemaal lekgestoken afgelopen dagen, wat een ellende!

Bij de Maguk Falls stond weer een bord dat er mogelijk krokodillen zitten en ook weer dat ze al mensen hebben verwond en gedood, dus dat was weer bijna 7 kleuren in

mn broek. Ik durfde bij die fall op de een of andere manier ook niet ver het water in :P

s Avonds weer terug naar Jabiru en daar naar de plaatselijke pub gegaan. Wat een giller. Echt zo n plek waar iedereen iedereen kent. Ook de eerste plek dat

ik zoveel Aboriginals zie tijdens het uitgaan. Blank en donker mixt zich absoluut niet, maar er waren ook geen problemen.

Ik wilde heel graag Aboriginal art kopen, maar het liefst niet in een toeristenwinkel. Dan staat er een blank iemand achter de kassa en je weet geeneens of

de art echt is en het is ook nog eens superduur terwijl de schilder een stuk minder krijgt.

Ronnie werkt met een Aboriginal en contacte hem. De volgende dag (dat was vandaag), gingen we naar de neef van zijn collega Jarred, Kenny. Kenny s Aboriginal naam is

Japanangka.

Hij woont in Darwin en maakt schilderijen. Hij vertelde zijn verhaal en liet zijn werk zien. 1 schilderij viel mij gelijk op het oog. Ook het verhaal

erachter is heel mooi en ik wist dat ik deze wilde. Ik heb uiteindelijk meer dan de helft ervoor betaald dan in de winkel, Kenny heeft het verhaal achter

het schilderij achterop geschreven met datum en naam en handtekening (voor bepaalde redenen zetten Aboriginals niet altijd hun naam achter werk)

en ben met hem en het schilderij op de foto gegaan.

Het was goed om ook eens positieve dingen te horen van een Aboriginal en werkelijk met elkaar te communiceren. Toch begrijp ik het van de ene kant wel.

Nog geen 100 jaar geleden categoriseerden de Australiers hen nog onder flora en fauna en kon je als blanke een vergunning bij de gemeente aanvragen om een Aboriginal

dood te schieten. Hun hele cultuur is vernietigt door de blanken, werden doodgeschoten als ze hun eigen religie practiseerden en niet in Jezus geloofden, hun land werd afgepakt en vele stierven aan ziekten die de Engelsen meenamen.

Natuurlijk is drinken en gokken niet goed, maar de Australische regering motiveert dit wel. De Aboriginals krijgen wekelijks veel geld van de overheid, zelfs het onderwijs is geheel gratis. Ze hoeven dus ook eigenlijk helemaal niet te werken. Ik snap hier echt helemaal niets van. Als er meer zouden werken, was er namelijk ook meer interactie met blanken. Wat er nu dus zo goed als niet is en naar mijn denken voorlopig ook niet gaat komen op deze manier. Maar goed. Genoeg hierover :P

Nu alleen hopen dat ik het NL binnenkrijg, want de douane kan hier nog weleens lastig over gaan doen. We zullen zien.

O en we zijn trouwens ook nog langs de Uranium mijn gereden voordat we Jabiru verlieten. Nu weet ik eindelijk hoe dat proces werkt en de

jongens hebben alles aangewezen hoe het precies in zn werk gaat. Heel vet!

Vorige blog had ik veteld over Felix. Helaas bleek hij geen autoverzekering te hebben, dus hebben we afgezegd. Dezelfde avond vonden we anderen om mee te reizen, maar

we kregen naar een sms dat hun plannen zijn veranderd. Nu dus weer hard op zoek naar een lift voor de Outback. We zullen zien wanneer dit gaat gebeuren.

Darwin laatste vervolg

Daar zijn we weer! Nou dat was natuurlijk wel ff leuk om gewoon een dorpsgenoot hier aan te treffen! We zijn s middags eerst naar de botanic gardens gegaan, daarna naar de Mindil beach sunset market en daarna de dag afgesloten met een drankje zittend aan het strand. Lekker relaxed dus! Gekke herinneringen van Hotel Kinderdijk opgehaald, bijgekletst over wat we hadden gedaan en onze reis.

Vandaag met Giorgia naar de lagoon geweest en.........onze waarschijnlijke reisgenoot voor de outback ontmoet: Felix uit Frankrijk. Gevonden via gumtree (www.gumtree.com.au), een site waar je mensen online kunt ontmoeten om bijvoorbeeld mee te reizen.

Uiteraard Giorgia en ik hoopten natuurlijk op een jongen die ook leuk was om naar te kijken, dus het was weer ff afwachten vol spanning. Aan de telefoon zei hij dat hij bij de lagoon was. Giorgia hield haar hand in de lucht en wie kwam daar aanlopen.............een jongen met een baard, een snor, gewoon veel gezichtshaar, een cowboyhoed op en duidelijk nog aan het bijkomen van de nacht daarvoor. Ik had eigenlijk gelijk mijn bedenkingen. Je gaat toch vaak op je eerste oordeel af van het uiterlijk van diegene, maar niets bleek minder waar: het is echt een aardige en goede jongen. Hij is 24, heeft geschiedenis gestudeerd en wil graag reizen en heeft een auto, campingspullen (zelfs een tent en alles) en ik weet zeker dat we in de outback een goede aan hem zullen hebben. In ieder geval een stuk veiliger dan met zn tweetjes die zandhoop te lijf te gaan.

Voorlopig heb ik denk ik geen internet meer......morgen vertrekken we met twee andere jongens die we op gumtree hebben gevonden (nog niet ontmoet), met hun 4wd naar Lichtfield, Kakadu en Katherine. 3 supermooie parken vol met watervallen, creeks, mooie uitzichtspunten, etc. Daar kamperen we. In Katherine zal Felix ons dus oppikken en vanaf daar zullen we ruim 3000 km door de woestijn gaan doorbrengen. Ik zal proberen als ik de kans heb wat te schrijven, maar ik kan dus niet echt zeggen of dat snel zal zijn of niet.

Vanavond dus laatste avond in Darwin en gues what......er is karaokeeeeeee!!! We sluiten onze tijd hier dus zingend af!