Deze blog is eergister 27 okt geschreven. Nu pas online, omdat de site er een tijdje uit lag.

Over het laatste stukje hieronder: we gaan morgen de outback in. Misschien bereikbaar, als we een andere simkaart halen. Als dat zo is laat ik dit pa en ma weten. Dus niet als vermist op gaan geven ofso, zoals al eerder is gebeurt met een paar personen toen ze de outback in gingen :P Zodra t kan laat ik weer wat horen.

Komtie:

Afgelopen dagen waren zo ontzettend leuk!

We hadden in Cairns al via gumtree twee jongens gevonden die naar de parken

Litchfield, Katherine en Kakadu wilden. Het is uiteraard altijd afwachten hoe dit gaat, aangezien je ze niet kent.

Ron is een Nieuw Zeelander en Matt een Australier uit Perth. Beiden werken in de Uranium mijn in Jabiru (een dorp in

Kakadu, ruim 200 km van Darwin).

Na wat gedronken te hebben met zn vieren in een cafe gingen we ervandoor. Op naar Litchfield!

Wat een ontzettend mooi park is dat! Er waren grote termite mouds, we hebben gezwommen bij de Florence Falls, Wangi Falls en Curtain Falls.

Bij de Wangi Falls zijn we de rotsen opgeklommen van de waterval, want daar was een klein soort zwembadje in de rotsen, heel vet.

We raakten aan de praat met wat Amerikaanse broers die samen reizen en opeens had 1 van hen echt een ontzettend grote pad gevonden.

Niet groot, gewoon mega! Giorgia en ik uiteraard dat ding pakken en het (bijna raak) een kus geven, zoals dat gebeurt in sprookjes, etc. Lekker

de toerist uithangen. Hoorden we achteraf van Ron en Matt dat dat ding hartstikke giftig is. Het doodt zelfs zo een slang en voor mensen kan het ook

heel gevaarlijk zijn. Heerlijk Australie! Ook deed ik t zowat in mn broek tijdens t zwemmen in de Wangi Falls, want er kunnen gewoon krokodillen in het

water zitten. Het is wel gecontroleerd gebied en er zijn krokodillenvallen, maar het biedt geen 100 procent zekerheid. En na zo n ding recht in zn bek

te hebben gekeken in the cage of death, weet ik hoe enorm die dingen zijn.

Ook weer ontzettend veel grote vieze spinnen gezien. Ook leuk: de laatste ochtend ontbijt, kwam er een kangaroo naar ons toehuppelen en bleef gezellig

toekijken onder het genot van een wortel die we hem hadden toegegooid. Op en top Australie gevoel.

De nachten in Litchfield hebben we in de achterbak van de 4wd geslapen, niet heel comfortabel, maar eey: wel heel goedkoop!

Dag drie zijn we naar Katherine gegaan, een aardig endje verderop. Hier wonen ontzettend veel Aboriginals. Was even een cultuurshock daar.

Het stonk enorm in de supermarkt....steeds als er een Aboriginal langsliep rook je het.

Ik vind het echt wel zonde dat veel van hen zoveel drinken, gokken en zo slecht hun cultuur representeren. Ze hebben namelijk echt wel een mooie cultuur.

s Avonds zijn we van Katherine naar Jabiru gegaan. We waren toe aan een normaal bed en de jongens daar hebben een huisje. Heerlijk op een matras geslapen en de

volgende dag Kakadu in. Heel mooi park!In Nourlangie hadden ze rockpainting van Aboriginals....heel goed bewaard gebleven en mooi om te zien.

Je zag waar het xray principe terug komen: het schilderen van dieren en mensen als rontgen...dat je zeg maar hun geraamte ziet. Ook de kleuren waren weer terug te zien.

Omdat het nog droogseizoen is (met de overgaan naar wet season) kwamen er uit de beroemde Jim Jim Falls geen water, maar het was nog steeds indrukwekkend.

Zo ontzettend groot! Ook de wandeling was aardig impressive, zoals zoveel wandelingen afgelopen dagen. Soms denk je dat je echt niet meer kan, maar je staat

er raar van te kijken wat dat lichaam aan kan. Ook ben ik helemaal lekgestoken afgelopen dagen, wat een ellende!

Bij de Maguk Falls stond weer een bord dat er mogelijk krokodillen zitten en ook weer dat ze al mensen hebben verwond en gedood, dus dat was weer bijna 7 kleuren in

mn broek. Ik durfde bij die fall op de een of andere manier ook niet ver het water in :P

s Avonds weer terug naar Jabiru en daar naar de plaatselijke pub gegaan. Wat een giller. Echt zo n plek waar iedereen iedereen kent. Ook de eerste plek dat

ik zoveel Aboriginals zie tijdens het uitgaan. Blank en donker mixt zich absoluut niet, maar er waren ook geen problemen.

Ik wilde heel graag Aboriginal art kopen, maar het liefst niet in een toeristenwinkel. Dan staat er een blank iemand achter de kassa en je weet geeneens of

de art echt is en het is ook nog eens superduur terwijl de schilder een stuk minder krijgt.

Ronnie werkt met een Aboriginal en contacte hem. De volgende dag (dat was vandaag), gingen we naar de neef van zijn collega Jarred, Kenny. Kenny s Aboriginal naam is

Japanangka.

Hij woont in Darwin en maakt schilderijen. Hij vertelde zijn verhaal en liet zijn werk zien. 1 schilderij viel mij gelijk op het oog. Ook het verhaal

erachter is heel mooi en ik wist dat ik deze wilde. Ik heb uiteindelijk meer dan de helft ervoor betaald dan in de winkel, Kenny heeft het verhaal achter

het schilderij achterop geschreven met datum en naam en handtekening (voor bepaalde redenen zetten Aboriginals niet altijd hun naam achter werk)

en ben met hem en het schilderij op de foto gegaan.

Het was goed om ook eens positieve dingen te horen van een Aboriginal en werkelijk met elkaar te communiceren. Toch begrijp ik het van de ene kant wel.

Nog geen 100 jaar geleden categoriseerden de Australiers hen nog onder flora en fauna en kon je als blanke een vergunning bij de gemeente aanvragen om een Aboriginal

dood te schieten. Hun hele cultuur is vernietigt door de blanken, werden doodgeschoten als ze hun eigen religie practiseerden en niet in Jezus geloofden, hun land werd afgepakt en vele stierven aan ziekten die de Engelsen meenamen.

Natuurlijk is drinken en gokken niet goed, maar de Australische regering motiveert dit wel. De Aboriginals krijgen wekelijks veel geld van de overheid, zelfs het onderwijs is geheel gratis. Ze hoeven dus ook eigenlijk helemaal niet te werken. Ik snap hier echt helemaal niets van. Als er meer zouden werken, was er namelijk ook meer interactie met blanken. Wat er nu dus zo goed als niet is en naar mijn denken voorlopig ook niet gaat komen op deze manier. Maar goed. Genoeg hierover :P

Nu alleen hopen dat ik het NL binnenkrijg, want de douane kan hier nog weleens lastig over gaan doen. We zullen zien.

O en we zijn trouwens ook nog langs de Uranium mijn gereden voordat we Jabiru verlieten. Nu weet ik eindelijk hoe dat proces werkt en de

jongens hebben alles aangewezen hoe het precies in zn werk gaat. Heel vet!

Vorige blog had ik veteld over Felix. Helaas bleek hij geen autoverzekering te hebben, dus hebben we afgezegd. Dezelfde avond vonden we anderen om mee te reizen, maar

we kregen naar een sms dat hun plannen zijn veranderd. Nu dus weer hard op zoek naar een lift voor de Outback. We zullen zien wanneer dit gaat gebeuren.