Dinsdag 14 augustus was het dan zover: op naar het tropisch regenwoud.

‘s Ochtends om 7.35 werd ik opgehaald met een busje op naar Daintree national park.

Onze gids was Nicole, ofwel Nick. Een vrouw die je meteen opvalt en ze bleef onderweg maar zeggen: ‘’What a magic day’’ en hoe zuinig we met de natuur moeten zijn en dat ieder onderdeel belangrijk is en niet gemist kan worden.
Ze heeft zelf ook in het tropisch regenwoud een tijd gewoond. Is trouwens ook te zien aan haar :P Ze vertelde erover: ‘’It’s good to get away from all those outside influences like internet en television’’. Daar kon ik dan wel weer inkomen, want ik mis die 2 dingen hier ook niet echt. Aangezien ik geen tv kijk en zelden internet gebruik.

Onderweg naar Cape Tribulation zagen we mooie dingen: een veld vol met walibi’s, dolfijnen die opsprongen vanuit de zee, Snapper Island (een eiland in de vorm van een krokodil), etc.

Om op onze bestemming te komen, moesten we met de veerboot over. Op deze heenreis kregen we gelijk een kleine tour over het water en jawel: veel krokodillen gespot!

In de bus had ik een Duits echtpaar leren kennen: Jim en Ana. Op de boot twee Nederlandse: Ankelien en Lenneke.

Met de hele groep hebben we een korte tour door een stuk regenwoud gemaakt.

Eenmaal in het hostel bleken we met z’n allen in de kamer te zitten, samen met nog een ander Duits meisje: Franzi.

Na de spullen gedropt te hebben, besloten we er gelijk op uit te trekken.

De swimming hole bij Myall creek was supermooi. Een mooi beekje door het tropisch regenwoud. We hebben daar even lekker gechilld en wat foto’s gemaakt.

Daarna zijn we via Myall Beach naar Kulki Lookout point gegaan en naar Cape Tribulation waar ook een mooie lookout was.

Al met al dus weer aardig die benen in werking gezet. Ankelien en Lenneke hadden me al eerder gevraagd dat als zij een groene mier zouden likken, of ik dat dan ook zou doen. Ik een beetje in een lacherige bui ja gezegd (waarom?!). En jawel: we kwamen ze tegen. Zij dus likken en daarna was ik aan de beurt.

Dat is echt zooooo raar! Prikt heel erg aan je tong. Net als die zure matten die je in NL kunt kopen, heel apart.

In de tour zat geen eten inbegrepen en daar houd ik weinig rekening mee gehouden, eigenlijk gewoon geen :P Probleem is dat in deze kleine plaatsjes de supermarket echt superduur is. Een basisding als bijv. brood bijv. Is 6 (!) dollar.

Voordat we dus aan deze wandeling waren begonnen, hadden Franzi en ik een zak pasta en een blik tomatensaus gehaald. En drie keer raden wie we toen in het supermarktje tegenkwamen? Chris! M’n Engelse roommate, hij was een paar dagen eerder vertrokken naar Port Douglas. Iets Zuidelijker van Cape Tribulation en hij was hier nu toevallig ook aan het vertoeven. Echt grappig hoe je mensen tegen het lijf blijft lopen.

Maar goed, ik dwaal af. ‘s Avonds dus culinair gegeten. De volgende ochtend trouwens ook: ik heb gewoon een pak met muesli repen gehaald als ochtend- en middageten. Hoe gezond!

‘s Ochtends nog de Dubuji Boardwalk gedaan. Grappig trouwens: in Birdworld Kuranda een paar dagen hiervoor, had ik een enorm grote vogel gezien: de cassowary. Blijkt hier dus in tropisch regenwoud te leven en erg gevaarlijk te zijn! Overal stonden dan ook waarschuwingsborden voor deze gevaarlijke dieren.

Nog een opvallende ontdekking tijdens deze trip: Ana schijnt dus pastoor te zijn in Duitsland! Ik denk niet dat ik snel nog een backpacker ga tegenkomen die dit als beroep heeft. Ankelien en Lenneke zijn trouwens het eerste lesbienne- stel (is dit goed Nederlands ?:P) dat ik ken. Kwam ik ook na een tijdje achter en ook weer gesprekken over gehad. Hoe ze uit de kast waren gekomen, hoe mensen in het algemeen erop reageren, etc. Was weer even nieuw!

‘s Middags weer met de bus terug naar Cairns. En drie keer raden wie precies ook die bus had geboekt: Chris. Hij is ook weer mee naar Koala hostel gegaan, weer terug naar kamer 121, waar Luca en ik ook nog steeds zitten.

Op onze weg terug hebben we wat tussenstops gemaakt. Bijv. bij Victoria Lookout en bij 2 aboriginals die gingen uitleggen hoe zij gebruik van planten en vruchten maken om te (over) leven in het tropisch regenwoud. Zeker interessant! Ook speelde er een de didgeridoo.

Hier vlakbij nog een korte wandeling gemaakt, waar je ook de kans had om nog te zwemmen. Ook al stond ere en waarschuwingsbord bij dat je er beter niet kon zwemmen/ duiken, etc. omdat er ongelukken en zelfs dodelijke ongelukken waren gebeurd, lieten ook ouders er hun 2 kids in zwemmen.

Een meisje begon te schreeuwen, want ze werd door de stroming meegenomen naar stenen. Gelukkig zwom Jim in de buurt en kon hij haar nog net grijpen:P

Rare ouders, die bleven gewoon staan. Lekker dan. Je stond erbij en je keek ernaar:P Ellendig.

Sowieso hebben velen echt lak aan de borden. Bij de stranden bij Cape Tribulation stonden ook waarschuwingsborden voor krokodillen en kwallen en mensen gingen er toch gewoon ongegeneerd in zwemmen. Apart. Al had het wel mooie kiekjes op kunnen leveren.

Terwijl we net bij de aboriginals waren werd ik trouwens gebeld door Praw Prawn. Precies een stukje waar ik even bereik had. Of ik kon werken vanavond, ook al was het een vrije avond. Ik zei hen gelijk na de tour door te komen. En ja: 19.00 thuis, snel wat boterhammen met nutella en koekjes naar binnen gewerkt en om 19.30 stond ik weer op de werkvloer. Weer even lekker wat geld verdiend, maar wel kapot.

Vervelen doe ik me in ieder geval niet en gezond eten is ook even niet het geval.

Van de week toch maar wat meer aandacht aan besteden! ;)

Vandaag weer op naar Kuranda met Luca om daar een wandeling te maken naar de watervallen daar.