Oke, het plan is om een busticket tot Cairns in het noorden teboeken. Het is een hop on hop off bus, dus we zullen als eerst bij Byron Bay uitstappen. Zo'n 12 uur rijden.

Helaas schijnt hier dus op zaterdag veel gesloten te zijn en dus ook de travel agency, het boeken van de busticketwordt dus lastig. Gelukkig vertelde Laura ons in de Lounge dat rond 12.00 hier iemand is die het ook voor ons kan boeken. Daar zijn we dan nu ook op aan het wachten (het is inmiddels al 12 uur geweest, maar dit is Australie dus het kan nog goed komen).

Gisteren trouwens weer een leuke dag gehad. We hebben een harbour tour gedaan op een bootje en uitgestapt bij Watsons bay en Darling Harbour.
Watsons bay was heel mooi (zie de foto's maar) en we hebben op een steigertje daar op een supermooi plekje een broodje gegeten.

Het eten is hier trouwens echt onvoorspelbaar. We gingen gisterochtend met veel bewolking en regen weg en precies toen we op de boot stapten begon de zon te schijnen. Heerlijk! Snel smeren met zonnebrandcrème dus.

De haven van Sydney heeft trouwens wel 66 baaien, megaveel. Na een wandeling op Watsons bay gingen we dus naar Darling Harbour. Hier zijn pretparken, winkels, veel restaurants, enz.

's Avonds een culinair hoogstandje bij de mac: ouderwets een vette hap naar binnen gegooid. En ik kan je vertellen: de mac laat je nooit in de steek, ook hier functioneert het prima!

We slapen trouwens nu zo'n 2 nachten met Aziaten op de kamer sinds Sam, Sjoerd en Maike weg zijn.

Sowieso zijn er hier in Sydney superveel Aziaten. Die op onze kamer zijn Chinezen die wonen in Maleisie. 2 dochters en hun 2 (nogal oud uitziende) ouders (die prima door kunnen gaan als hun grootouders, zoals Joortje en ik eigenlijk eerst dachten).

Echt heel fris ruiken ze niet: er hangt een vreemde, muffe lucht in onze kamer sinds zij er zijn. Paul heeft me uitgelegd dat dat de lucht van hun eten is dat uit de poriën komt, maar ik weet het zonet niet.

Maar hoor dit: vanochtend rond een uur of acht toen de wekkers gingen opende ik m'n ogen. Door het raam kwam wat licht, dus ik besloot even rond te kijken in onze muffe kamer.
De vader van die meissies stond op uit z'n bed (hij zit aan de bovenkant van het stapelbed) en hij valt gewoon keihard van boven naar beneden tussen een ander stapelbed!

Nee echt, de knal was enorm. Dus iedereen sprong uit z'n bed. Die Aziatische meiden gillen: Papa, Papa!!! (ik probeer al al die tijd een woord te verstaan en dit was het eerste woord dat ik kon verstaan).

Ik was bijna bang dat die man zou blijven liggen en dat tie echt een enorm probleem had (t is echt een oude man), maar gelukkig zat de beste man al vrij snel rechtop. We zijn ons echt kapot geschrokken: wat alstie d'r bewegingsloos bleef liggen? Hij had wel een zeer hoofd (logisch, enorme knal), dus ik heb hen gevraagd of ze naar het ziekenhuis zouden gaan waarop ze dit bevestigden. Maar goed, we waren wel gelijk wakker.

Hij was blijkbaar uitgegleden over een handdoek die hing over een stang waarover hij naar beneden klom.

Nu zitten we even dus in de lounge. Te wachten totdat degene komt die waarschijnlijk toch alsnog ons busticket kan boeken. Ons plan is namelijk eigenlijk om 22.00 de bus te pakken naar Byron Bay en ervoor nog naar een dienst van het bekende Hillsong te gaan. Type Hillsong maar eens in bij http://www.youtube.com/. Hopelijk hebben we de juiste tijden en plaats op google gevonden en komen we er op tijd. Dan kunnen we erna nog even douchen en hopelijk de bus pakken. Het is dus allemaal nog vrij onzeker, maar eey....al lukt t niet blijven we toch nog even in Sydney? Ook geen straf ;)